Ռաֆայել Նահապետյան (Հունիսի 8, 1946, Երևան - Հուլիսի 19, 2010)՝ հայ ժամանակակից գրող, արձակագիր։Ռաֆայել Նահապետյանը ծնվել է 1946թ հունիսի 8-ին Երևան քաղաքում: 1965-ին ավարտել է Երևանի էլեկտրամեխանիկական տեխնիկումը, ապա աշխատել է որպես ավագ լաբորանտ էլեկտրամեխանիկայի համամիութենական գիտահետազոտական ինստիտուտի հայկական մասնաճյուղում։ 1971-ին ավարտել է Երևանի պետական համալսարանի բանասիրական ֆակուլտետը։ 1971-73-ին ծառայել է ԽՍՀՄ բանակում որպես սպա։ 1974-83-ին աշխատել է ՀՀ հեռուստատեսային և ռադիոհաղորդումների պետական կոմիտեում, որպես գրական հաղորդումների գլխավոր խմբագրության խմբագիր

Նրա համար, ով կարողանում է տեսնել, արվեստի ստեղծագործությունը հայելի է, որի մեջ արտացոլվում է նկարչի հոգեվիճակը:

Իմ աչքերը փակվում են, որպեսզի տեսնեն, չնայած չեմ հասկանում դա` երազանքը անսահման տարածության, որը կորչում է իմ առջև:

Վարպետությունն ինքն է գալիս, հակառակ մեզ, փորձառության չափով ու այնքան ավելի թեթևորեն, որքան ավելի շատ ես մտածում ոչ թե նրա, այլ ուրիշ բաների մասին:

Աղբյուրը՝ այստեղ

Искусство – это либо плагиат, либо революция.

էժեն Անրի Պոլ Գոգեն-ֆրանսիացի պոստիմպրեսիոնիստ, նկարիչ, քանդակագործ,  կավագործ,  արվեստի մեջ նոր նկարչական տեսակների` սինթետիզմի, պրիմիտիվիզմի հիմնադիր և նախակարապետ: Գոգենի պոստիմպրեսիոնիստական աշխատանքները մեծապես ազդել են նա  և սիմվոլիզմի վրա և նախանշել են էքսպրեսիոնիստական ուղղությունը:  Սրանով Գոգենը կարևոր դեր է խաղացել եվրոպական կերպարվեստի զարգացման պատմության մեջ։

Մանկություն

Թարգմանություն է Քեն Ռոբինզոնի բանավոր ելույթից` How to Escape Education's Death Valley։  Այդ պատճառով կան որոշ խոսակցական լեզվին բնորոշ ձևակերպումներ: Չեն թարգմանվել միայն խոսելու պահին արված ձայնարկությունները և այլ ոչ այնքան անհրաժեշտ միջանկյալ բառերը:
 
Ամերիկա տեղափոխվեցի 12 տարի առաջ, իմ կնոջ` Թերիի և 2 երեխաների հետ: Երբ հասա այստեղ, ինձ տարբեր բաներ ասեցին, օրինակ.
1 կարծիք
Մտածում եմ՝ Ադամի ու Եվայի վտարումը Եդեմական այգուց (դրախտից), նրանց տեղափոխումն այլ վայր, ուր շրջակայքն այլևս բարեկամական չէր, այլ խիստ թշնամական, ուր իրենց հացը պիտի տանջանքով վաստակեին, նույն մոլորակի սահմաններում չէր, որ կատարվեց: Եդեմն այլ մոլորակ էր, աքսորավայրը՝ այլ, այսինքն՝ այս, ուր այժմ էլ բնակվում ենք, բայց միշտ նայում ենք երկինք՝ բնազդում դրոշմված հիշողությամբ Եդեմը որոնելով, իսկ այն չկա, Տերը պայթեցրել է կամ գուցե ամայացրել, բնակության համար անպիտան դարձրել, կամ էլ կա ու ախտահանվում է՝ նոր բնակիչներ ընդունելու համար, մի խոսքով՝ մենք դրա հետ էլ գործ չունենք, մերը չէ այլևս, մեր

Пушкин есть явление чрезвычайное и, может быть, единственное явление русского духа, сказал Гоголь. Прибавлю от себя: и пророческое. Да, в появлении его заключается для всех нас, русских, нечто бесспорно пророческое. Пушкин как раз приходит в самом начале правильного самосознания нашего, едва лишь начавшегося и зародившегося в обществе нашем после целого столетия с петровской реформы, и появление его сильно способствует освещению темной дороги нашей новым направляющим светом.

Կենսագրության որոշ փաստերից և մտերիմների դիտողություններից երևում է, որ մեծ ռուս գրողը իր կյանքի վերջին տարիներին գտնվում էր մի վիճակում, որը ժամանակակից բժշկությունը կդասեր դեպրեսիայի շարքերը: Պուշկինի մենամարտը և նրան հաջորդող մահը ինքնասպանություն է հիշեցնում: Այն իրադարձությունների ընթացքը, որը բերեց ճակատագրական կրակոցին, խոսում են այն մասին, որ նա գիտակցաբար մենամարտի պատճառ էր փնտրում: Դանտեսի հետ մենամարտը պատահականություն չէր նրա կյանքում, դրան նախորդել էին ևս երկու մենամարտի հրավերներ Սոլլոգուբի և Ռեպնինի հետ, որոնց գրողը պետք է մասնակցեր էր իր կյանքի վերջին մեկուկես տարում, սակայ

Ես «Այո»-ի և «Ոչ»-ի միջև եղած անդունդի եզրին եմ։ Քո «Ոչ»-ից ես գնում եմ դեպի իմ «Այո»-ն մի բարակ թոկի վրայով, որ հյուսված է ցանկությունից, վախից ու սիրուց։ Թոկը դողում ու ճոճվում է, իսկ ներքևում Մենակության անհատակ անդունդն է, և «Այո»-ն, որ հրապուրելու չափ մոտ էր թվում, հիմա անմատչելի է։ Բայց ես գնում եմ՝ հավասարակշռելով ինձ Հպարտություն-ձողով։ Եվ հին, բարի վալ
ՀԱՇՎԵՀԱՐԴԱՐ
 
Սովետական երկրի առօրյա կյանքում դեպքեր էին կատարվում, իրադարձություններ էին տեղի ունենում, պատահարներ էին լինում, որոնք երկրի ու ռեժիմի, կյանքի ու իրականության մասին շատ ավելի բան էին ասում, քան կասեր բարեխղճորեն նկարագրող եւ վարպետորեն գրված որեւէ հաստափոր վեպ: Երկրում տեղի ունեցած հարյուր-հազարավոր «պատահական» պատահարներից մեկը բանաստեղծ Իոսիֆ Բրոդսկու դատավարությունն է 1964 թվականին, ավելի ճիշտ՝ հաշվեհարդարը Իոսիֆ Բրոդսկու հետ:
 
Իոսիֆ Բրոդսկին (1940-1996) 20-րդ դարի մեծագույն բանաստեղծներից մեկն է, ետպաստեռնակյան շրջանի ռ
20-րդ դարի երաժշտական արվեստի խոշորագույն ներկայացուցիչներից է հայ նոր կոմպոզիտորական դպրոցի հիմնադիր Արամ Խաչատրյանը: Մեծատաղանդ և ոգեշունչ արվեստագետը՝ ստեղծագործողը և դիրիժորը, մանկավարժը և երաժշտական-հասարակական գործիչը, օժտված լինելով երաժշտության մեջ նոր, լայնահուն, հեռանկարային ուղիներ նշագծերս ունակությամբ, պատվավոր տեղ գրավեց համաշխարհային երաժշտության մեջ:

Արամ Խաչատրյանը ազգային առաջին բալետի, սիմֆոնիայի, գործիքային կոնցերտների հեղինակն է, հայկական կինոերաժշտության հիմնադիրը: Համաշխարհային համբավ ու հռչակ նրան բերել են «Գայանե» և «Սպարտակ» բալետները, «Դիմակահանդես» դրամայի երաժշտությունը և դասական երաժշտության տարբեր ժանրերի բազմաթիվ ստեղծագործություններ:
 
 
Ստորև ձեզ ենք ներկայացնում Վիլհելմ Մաթևոսյանի «Զրույցներ Սարյանի հետ» գրքից մի փոքրիկ հատված:
 
Պատահում էր, իհարկե, որ Վարպետ Սարյանի ներկայությամբ Արամ Խաչատրյանի անունը տալիս էին հանճար որակումով, կամ նույնը կարդում է
Պատերազմից հետո երևանյան հոսպիտալները լի էին վիրավորներով: Ժամանելով Երևան` Խաչատրյանը ցանկություն էր հայտնել համերգով հանդես գալ հոսպիտալներից մեկում: Կոմպոզիտորը երաժշտությունը մեջընդմիջում էր պատերազմի տարիներին երաժիշտների կյանքին վերաբերող հետաքրքիր պատմություններով: Հիշարժան է, հատկապես, հետևյալ դեպքը: Էվակուացիայի ժամանակ կայարաններից մեկում Խաչատրյանը, Օյստրախն ու Շոստակովիչը, բառիս բուն իմաստով, սոված էին մնացել: Ծանր վիճակից նրանց դուրս բերեց Օյստրախը` կատակով առաջարկելով տեղում համերգ տալ: Մտահղացումն հրապուրեց Շոստակովիչին ու Խաչատրյանին, և վերջիններս հաճույքով ընդունեցին առաջ
Երեք հատ էին
(Օրն եկավ կացնով):
Մնացին երկու
(Երկու հատված թև):
Հիմա մնաց մեկը:
Մեկն էլ չմնաց:
 
Ջուրը… մնաց մերկ:
Թարգմ. Պարույր Սևակ
Երևակայությունը հայտնագործել է աշխարհի չորս ծագերն ու երևույթների պատճառական կապը: Բայց նա երբեք չի կարողացել երկար գործել անհեթեթության քոսային շիկացման մեջ, որտեղ ազատ ու անզուսպ շարժվում է ոգեշնչումը: Երևակայությունը ամեն մի պոեզիայի առաջին աստիճանն է ու հիմքը: Նրա օգնությամբ բանաստեղծը աշտարակ է կառուցում` տարերքներից ու գաղտնիքից պաշտպանվելու համար: Նա անխոցելի է, նա հրամայում է, և նրան միշտ հնազդվում են: Բայց ամենագեղեցիկ թռչուններն ու ամենապայծառ կրակները սպրդում է նրա ձեռքերից: Այսպես ասած, մաքուր երևակայության բանաստեղծի համար շատ դժվար է իր բանաստեղծություններով խորը հուզում առա
Քաղվածք Երգերի գիրք-ից
 
Այսօր զգում եմ իմ հոգում
համր սարսուռը աստղերի,
բայց կորչում է արահետս
հեռու հոգում մշուշների։
Լույսը փշրում է թևերս,
ու խուլ ցավը տառապանքի
գնում է,որ հուշն իր պահի
աղբյուրներում ներշնչանքի։
Ախ, ճերմակ են վարդերն ամեն,
ճերմակ՝ նման իմ վշտերին,
սակայն ճերմակ վարդեր չեն այդ,
ճերմակ ձյունն է ալ թերթերին։
Մինչ ունեին ծիածաններ։
Այդպես ձյունն է նստում հոգուն.
և հոգու այդ ձյունը ունի

<

ՈՐԱՑԱԾ ՆԱՐՆՋԵՆՈւ ԵՐԳԸ
 
Կտրիր, փայտահատ,
Կտրիր ստվերս,
Որ իմ մերկությունը
Չտեսնեմ այլևս:
 
Ոչ շնչում եմ արդեն,
Ոչ սոսափում եմ,
Հայելիների միջև
Ես տառապում եմ:
 
Ցերեկն` երկապատիկ
Դեմքս մեծացնում է,
Գիշերն ամեն աստղոց
Ինձ կրկնում է:
&nbs

Ճաշից հետո ես ուզում էի մնալ սենյակումս, որ մի քիչ կարդամ, սակայն հայրիկն ու մայրիկը գրեթե միաժամանակ եկան ինձ ասելու, որ այդ երեկո ես պետք է նրան տանեմ ման տալու: Առաջին բանը, որ ասացի, այս էր, որ թող մեկ ուրիշը նրան տանի, և որ խնդրում եմ ինձ հանգիստ թողնեն: Ուրիշ բաներ էլ էի ուզում ասել, բացատրել` ինչու ինձ դուր չէր գալիս նրա հետ դուրս գալը, սակայն հայրիկը մի քայլ առաջ եկավ և ինձ նայեց այնպիսի հայացքով, որ ես ընդհանրապես չեմ կարող հակաճառել.

Այդ երեկո Էզեիզա օդանավակայանում գտնվող հարյուրավոր մարդկանցից ոչ ոք չէր կարող երևակայել, թե ինչ է քաշել բանալիով կողպած ճամպրուկները, անձնագիրն ու տոմսը ձեռքին դեպի հեռու ու առասպելական Եվրոպա թռչող ինքնաթիռը նստելու հրամանին սպասող պարոն Ռամիրո Գոնսալեսը մինչև այդտեղ հասնելը:

Եթե ես դատապարտված եմ, ապա ոչ միայն մահվան, այլեւ պայքարին մինչեւ մահը:

Ամեն ինչ, այդ թվում սուտը ծառայում է ճշմարտությանը: Ստվերները չեն կարող հանգցնել արեւը:

Երջանկությունը բացառում է ծերությունը: Նա, ով ի վիճակի է տեսնել հրաշալին, չի ծերանում:

Անհրաժեշտություն չկա դուրս գալու տնից: Նստիր տանը, սեղանի մոտ եւ լսիր, անգամ մի լսիր, այլ սպասիր, եւ աշխարհը կբացվի քո առաջ, այն այլ կերպ չի կարող: