Այրի կինը և որդին

*
Ե.։ Զանգակ, 2012.— 000 էջ։

Ա. Ստեփանյան, Ռ. Սաֆրաստյան,

Ա. Նազարյան, Ա. Սարգսյան
 
 

Լինում է, չի լինում՝ մի գյուղացի։ Այս գյուղացին մի օր վերցնում է իր մինուճար որդուն և տանում քաղաք՝ մի վաճառականի, մի սովդաքարի[1] մոտ աշակերտ տալու։ Երկար ման գալուց հետո մտնում է մի հարուստ վաճառականի խանութ և ասում.

― Պարո՛ն վաճառական, իմ որդուս աշակերտ չե՞ք վերցնի։

― Կվերցնեմ,― պատասխանում է վաճառականը։

― Քանի՞ տարով կվերցնեք։

― Տասը տարով։

Ո՛չ ժողովրդին, այո քաղաքացուն:
Ո՛չ կրծքանշանավորին, այո մասնագետին:

 

– Ե.: Նmխmգmh Տեր- Պետրnսjmնի արխիվի եւ գրադարանի hիմնադրամ, 2005. – 552 էջ: Հ. Ա.

Երբևէ չէի մտածել, որ կպատմեմ իմ ու Երևանի հարաբերությունների մասին ու Երևան ամսագրի համար գրելու Արտավազդ Ե-ի առաջարկն ինձ անկեղծ խուճապի մատնեց. ես ուր, Երևանն ուր…

Այդ երեկոյան այնքան ցուրտ էր… Ձյուն էր գալիս, խավարը թանձրանում էր: Իսկ երեկոն տարվա մեջ վերջինն էր՝ Նոր Տարվա նախօրեն: Այդ ցրտին ու խավարին փողոցներով ոտաբոբիկ ու գլխաբաց մի փոքրիկ աղջիկ էր թափառում: Ճիշտ է, երբ տնից դուրս էր գալիս, կոշիկներով էր, բայց մի՞թե շատ օգուտ էին բերում հսկայական հին կոշիկները, որոնք առաջ նրա մայրն էր կրում.

Համո Սահյանի պոեզիան շարունակում է սնել ընթերցողներին,ապաքինում է նրանց վիրավոր քայքայված նյարդներն ու հոգիները...
                                                                               Ռազմիկ Դավոյան

Համո Սահյանը (Հմայակ Սահակի Գրիգորյան) 20-րդ դարի հայ քնարերգության տաղանդավոր և մեծ ժողովրդականություն վայելող ներկայացուցիչներից է: Ծնվել է 1914թ.

Իմ զնդանի կիսագունդը մեջտեղից կիսում է բարձր մի պատ, որ այնուամենայնիվ չի հասնում գմբեթին: Պատի մի կողմում գտվում եմ ես՝ Տսինականս, կախարդը Կախոլամա բուրգի, որ այրել է Պեդրո դե Ալվարադոն: Մյուս կողմից հովազն է, որ հստակ, անտեսանելի քայլերով չափում է իր վանդակի տարածությունն ու ժամանակը: Մեջտեղի պատի մեջ, հատակի մոտ, լայն պատուհան կա՝ փակված ճաղերով: Օրվա այն ժամին, երբ ստվերներ չկան (կեսօրին) վերևում անցք է բացվում, և բանտապահը, որ դարձել է անդեմ, վերևից պարանով  իջեցնում է մեզ ջուր և միս: Այդ ժամանակ խավարի մեջ մտնում է լույս, և ես կարող եմ տեսնել հովազին: