Մեկ աղքատ մարդ մի որդի ուներ մինուճար՝ Քաջիկ անունով։ Քաջիկը շատ սրամիտ էր և շատ խելոք, միայն թե՝ շատ դյուրագրգիռ էր և շուտ բարկացող։

Քեզ ոչ երբեք, Ժան-Ժակ Ռուսսո,
Պիտի մոռանա աշխարհ․
Անմահ ես դու, ոգի արգո,
Թեև հազար սահի դար։

1 կարծիք

Պետության առաջացման պատճառների և դրան նպաստող կառուցակարգերի հիմնախնդիրը միշտ ակտուալ է եղել համաշխարհային պատմության ընթացքում: Թե’ քաղաքական, թե’ տնտեսական ճգնաժամերի օրոք խոսակցությունները երբեմն վերջանում են այն ենթադրությամբ, որ “նախկինում ավելի լավ էր”: Այս հարցերի պատասխանը դեռևս 18-րդ դարում տվել է ֆրանսիացի մտածող Ժան-Ժակ Ռուսսոն, որին կարելի է համարել իրավունքի փիլիսոփայության նախահայրերից մեկը:

 Իմ կյանքի մի մասն էլ ավարտվեց, և ես ինձ ավելի մոտ էի զգում մահվանը: Հասկացա, որ կյանքս անցել էր ցնորքների ու պատրանքների մեջ և չէի ճաշակել ոչ մի հաճույք, որին տենչում էր ծարավ հոգիս, չէի քաղել հեշտանքի պտուղը: Ավաղ, անցյալում հառաչանքներից բացի ոչինչ չէի տեսնում:Ես նույնիսկ բարեկամ չունեի, որն ինձ մխիթարեր այդ դժբախտության պահին: Առանց սիրո, առանց երջանկության ես եկել էի ծերության դուռը:

  •  Մարդիկ , եղեք մարդկային: Դա ձեր առաջին պարտականությունն է:
  • Ամեն ինչի դեմ կարելի է կանգուն մնալ , բայց ոչ բարության դեմ:
  • Որևէ մարդու կողմից մեր նկատմամբ ցուցաբերված բարությունը մեզ կապում է նրա հետ:
  • Ապրել` չի նշանակում շնչել , դա նշանակում է գործել: Ոչ թե այն մարդն է շատ ապրել , որի տարիքն ավելի մեծ է , այլ նա , ով ամենից ավելի շատ է զգացել կյանքը:
  • Ոմն մեկը գերեզման է իջնում հայուր տարեկանում , բայց մահացել էր հազիվ ծնված:
  • Ժամանակի լավ օգտագործում է ժամանակը դարձնում է էլ ավելի թանկարժեք:
  • Գրեթե բոլոր գործերում ամենադժվարը սկիզբն է:

 Կենսագրություն թռչունների համար

Ծնվել եմ այն դարում, երբ մահացավ վարդը,
երբ շարժիչը արդեն ցրում էր հրեշտակներին:
Կիտոն դիմավորում էր փոստային վերջին դիլիժանսները,
ու նրանց հետևից վազում էին ծառերի շղթաները,
ցանկապատերն ու տները նոր թաղամասերի,
գյուղերի շեմերը,

*

Թարգմանությունը անգլերենից՝ Նաիրա Համբարձումյանի: Խորխե Կարերա Անդրադեն ծնվել է Էկվադորի մայրաքաղաք Կիտոյում 1903 թ. Սեպտեմբերի 28-ին: Գրականություն է ուսումնասիրել Իսպանիայում` Բարսելոնայի համալսարանում, ապա` Ֆրանսիայում:
1927-1928 թթ. եղել է Էկվադորի սոցիալիստական կուսակցության գլխավոր քարտուղար, այնուհետև դիվանագիտական ծառայություն է իրականացրել եվրոպական տարբեր երկրներում, Ասիայում, Հարավային Ամերիկայում:

Լինել, նորից  վերածնվել

կաթնագույն լուսաբացին,

արյունոտ լուսնի ներքո

մեռնող ձմռան պես:

Լինել, դուրս պրծնել լռության միջից,

տեսնել շողալը արևի

սառելը իմ սրտի

ավետումը գարնան:

Լինել պտուղ և սերմ

չորացած հողում,

և բարգավաճել վտարման մեջ

ինչպես ծառը ապրիլյան:

Լինել, վերասերտել սեփական գիտելիքները,

աչքը բաց պահել

և չլինել ոչինչ, միայն էություն

մարմնավորված…

Որպեսզի սիրել մեռնելու չափ

ու անկարելիորեն

լինել հոգի` մարմնից զատված,

որպեսզի սիրել մեռնելու աստիճան


Վավերագիր-հուշագրություն։ Տպագրվել է «Արիամարտ» օրաթաթերթում, 1918։ Նկարագրում է, թե ինչպես են սպանվել Գրիգոր Զոհրապը և Հովհաննես Սերինգուլյանը (Վարդգես)։
Ա

Նյու-Յորքում դռան զանգը տալիս են հատկապես այն պահին, երբ դուք հարմար տեղավորվել եք բազմոցին՝ որոշելով վայելել վաղուց վաստակած հանգիստը։ Իսկական ուժեղ անհատականությունը, ինքնավստահ ու արի մարդը կասեր՝ «Գրողի ծոցը՝ բոլորն էլ.

Նա կարծես մեկի ձայնը լսեց։ Կամ՝ երևի թվաց։ Աշխատելով հիշել՝ ինչպես դա եղավ՝ Ջո Կոլլինզը միայն գիտեր, որ ինքն անկողնում պառկած էր ու այնքան հոգնած էր, որ չէր կարող ոտքերը վերմակի տակից սահեցնել թրջված հողաթափերի մեջ։ Ինքն առանց շեղվելու նայում էր կեղտոտ դեղին առաստաղի վրա սողացող ճաքերի սարդոստայնին՝ հետևում էր, թե ինչպես է ճեղքից դանդաղ, թախծոտ, կաթիլ առ կաթիլ թափանցում ջուրը։

Անցյալ գիշեր մի տարօրինակ երազ տեսա։ Մի անծանոթ ձայն ասաց.
-Ներեցեք, որ խցկվում եմ Ձեր երազի մեջ, բայց Ձեզ հետ միանգամայն անհետաձգելի գործ ունեմ։ Միայն Դուք կարող եք օգնել ինձ. ուրիշ ոչ ոք։
Երազիս ես պատասխանեցի.
-Չարժե ներողություն խնդրել, էնքան էլ լավ երազ չէր. եթե կարող եմ ինչ-որ բանով օգնել…
-Մի միայն դուք,- ասաց ձայնը,- հակառակ դեպքում ես ու իմ ժողովուրդը դատապարտված ենք կործանման։
-Տեր Աստված,-աղաչեցի ես։

Աչքերը բացելով՝ պրոֆեսոր Մեյերը տեսավ անհանգիստ իր վրա հակված երեք երիտասարդ վիրաբույժին։ Հանկարծ գլխի ընկավ, որ սրանք իրոք շատ երիտասարդ պետք է որ լինեին, որ համարձակվեին անել այն ինչ համարձակվեցին.

Մորթոնսոնն իր համար, առանց որևէ մեկին խանգարելու զբոսնում էր Անդերի ստորոտում, երբ հանկարծ նրան ապշեցրեց ամպրոպակերպ մի ձայն, որ ելնում էր, թվում է, ամեն տեղից և միաժամանակ ոչ մի տեղից։
-Հե՛յ, դու, պատասխան տուր, կյանքում գլխավորը ի՞նչն է։
Մորթոնսոնը տեղում անշարժացավ, տառացիորեն քարացավ, լրիվ քրտինքով պատվեց. եզակի հաջողություն է՝ շփվել տիեզերքից հյուր եկածների հետ։ Հիմա շատ բան կախված էր նրանից, թե որքանով հաջող կպատասխանի այս հարցին։

«Սեմիշ, ես օգնության, միմիայն օգնության կարիք ունեմ։ Հավանականություն կա ստեղծված իրադրության վտանգավոր լինելու, դրա համար անմիջապես ժամանիր։ Ավելորդ անգամ համոզվեցի, որ դու ճիշտ ես, Սեմիշ, ախպերս։ Ոչ մի պարագայում չպիտի հույս դնեի երկրացիների վրա։ Սա մի չտեսնված թեթևամիտ ռասա է, ինչպես դու մշտապես ընդգծում էիր։ Բայց էնքան էլ ախմախ չեն, որքան թվում են առաջին հայացքից։ Սկսում եմ մտածել, որ բեղիկների մշակույթը բանականության միակ չափանիշը չի։ Նախանձելի իրավիճակներից չի, Սե՛միշ։ Այնինչ սկզբում ծրագիրն այնքան հուսալի ու անվտանգ էր թվում…»։