Եթե ես դատապարտված եմ, ապա ոչ միայն մահվան, այլեւ պայքարին մինչեւ մահը:

Ամեն ինչ, այդ թվում սուտը ծառայում է ճշմարտությանը: Ստվերները չեն կարող հանգցնել արեւը:

Երջանկությունը բացառում է ծերությունը: Նա, ով ի վիճակի է տեսնել հրաշալին, չի ծերանում:

Անհրաժեշտություն չկա դուրս գալու տնից: Նստիր տանը, սեղանի մոտ եւ լսիր, անգամ մի լսիր, այլ սպասիր, եւ աշխարհը կբացվի քո առաջ, այն այլ կերպ չի կարող:

Եթե հարուստ չես, ոչ մի բանի հանդեպ չես կարող մեղմ լինել: Վեպերը հարուստների արտոնությունն են, բայց ոչ մի կերպ չեն կարող լինել անգործների մասնագիտությունը: Աղքատները պետք է լինեն պրակտիկ և տաղտկալի: Ավելի լավ է ունենալ տարեկան եկամուտ, քան լինել հրաշալի երիտասարդ:

Հենց սրանք են ժամանակակից կյանքի մեծ ճշմարտությունները, որոնք ոչ մի կերպ չկարողացավ ըմբռնել Հյուի Էրսկինը: Խեղճ Էրսկին:

Չնայած պետք է խոստովանել, որ հոգեկան տեսանյունից նա որոշակիորեն ոչնչով չէր առանձնանում: Իր կյանքի ընթացքում ոչ մի սրամիտ կամ չար բան չի ա

Ապրելու արվեստը
 
Մարդը ծնվում է, որպեսզի հասկանա կյանքը, և ամեն ինչ նրա ձեռքում է:  Նա կարող է բաց թողնել կյանքը: Նա կարող է շարունակել շնչել, շարունակել ուտել, ծերանալ, շարժվել դեպի գերեզմանը, բայց դա կյանք չէ, դա աստիճանական մահ է: Օրորոցից մինչև գերեզման… աստիճանական մահ է՝ յոթանասուն տարի տևողությամբ: Եվ քանի որ շրջապատում միլիոնավոր մարդիկ մեռնում են այս աստիճանական դանդաղ մահով, դու էլ ես սկսում ընդօրինակել նրանց: Երեխաները սովորում են շրջապատից, իսկ մենք շրջապատված ենք մեռածներով:
 
Դրա համար, առաջինը, որ պետք է հասկանալ, այն

Ծնողներս հանդիպել են Մոնրեալի համալսարանում: Այն ժամանակ նրանք շատ երիտասարդ էին և հաճախում էին նույն դասախոսություններին, և որ ամենակարևորն է  տառապում էին միևնույն բարդույթներով:

16 տարեկանում հորս հասակը  1 մետր 84սմ էր, մայրիկինս` մի քիչ պակաս: Այսպիսի յուրահատկությունը երկուսին էլ հրահրում է մի տեսակ առանձնանալ հասակակիցների ընկերախմբից: Նրանց զույգը կազմվեց այսպես ասած` բնական ճանապարհով:

Թեև մայրիկիս հասակը զգալի բարձր էր, բայց դա նրան չէր խանգարում ուրախ և անմիջական աղջիկ լինել:

Իմ հայրիկը կացինն առել, գնում էր գոմ սարքելու։ Իմ մայրիկը գոգնոցը կապել, գնում էր հանդ՝ կարտոֆիլ հավաքելու։ Իմ հորեղբայրը եղանն ուսել, գնամ էր սարերում խոտ դիզելու։ Բակում, արևի տակ, ես նստել էի կոճղին և հաց ուտելով կարդում էի քաջագործությունների մասին մի գիրք։

Երբ Նարցիսը մեռավ, նրա սիրելի լճակը մի պուտ քաղցրահամ ջրից փոխվեց մի պուտ աղի արցունքի։ Եվ Օրեադները կանաչ անտառներից, որոնք պիտի գովերգեին, ողբալով եկան լճակի մոտ, որ մխիթարեն նրան։

Բայց երբ տեսան, որ լճակը մի պուտ քաղցրահամ ջրից վերածվել է մի պուտ աղի արցունքի, արձակեցին իրենց մազերի կանաչը ողջ երկայնքով, ձայն տվին լճակին ու ասացին.
-Չենք զարմանում, որ դու ողբում ես Նարցիսին այս ձևով. ախր նա շա՜տ գեղեցիկ էր։

-Իրո՞ք՝ գեղեցիկ էր,- ասաց լճակը։

(ԻԴԻԼԼԻԱ)

Եփրեմ պապը շա՜տ ծեր էր։

Վաղուց նրա աչքերը չէին տեսնում, ականջները ծանր էին լսում, իսկ գլուխը շարունակ դողում էր հասած արևածաղկի պես։ Դողում էին և նրա սառը, չոր ձեռները. այնպես որ, երբ նա թանով ապուր էր ուտում կամ շորվա, կերակուրը միշտ կաթկթում էր նրա սպիտակ, մի քիչ էլ կանաչած միրուքի վրա։

Մեր կողմերում օգոստոսը մոռի ամենալավ ժամանակն է։

Ինչքա՜ն մոռ, հաղարջ կա մեր անտառներո՜ւմ... Ամեն մի բացատ, մեծ թե փոքր, լիքն է մոռի թփերով։ Բայց ամենից շուտ հասնում է Բնձորա մոռը, որովհետև տեղը տաք է, արևոտ։

Բնձորը, սակայն, մեր գյուղից բավական հեռու է։ Այնտեղից մոռ բերելու համար մերոնք երեկոյան գնում են, գիշերը մնում Բնձորա անտառում, որ առավոտը, արևածագից առաջ, սկսեն մոռի քաղը, որպեսզի կարողանան ճաշից հետո վերադառնալ։

Մի անգամ, ահա, ընկերներս ինձ տարան Բնձոր, որ գիշերը մնանք և առավոտը վաղ մոռ քաղենք։

«Հայկական էպոսը հայ ցեղի ապրած կյանքի ու հոգեկան կարողությունների հոյակապ գանձարանն ու իր մեծության աններելի վկայությունն է աշխարհքի առջև»: Հովհաննես Թումանյան

Հերոսավեպի մասին

Դպրոցական մեծ հանրագիտարանը «Սասնա ծռերի» մասին

Հայկական ժողովրդական էպոս. ABCD.am կայքում

Ավստրալիական լեգենդներից մեկում մի քուրմ քայլում էր իր երեք քույրերի հետ և հանդիպեց այն ժամանակների ամենահայտնի ռազմիկին.

*

Ուինստոն Չերչիլին հարցրին,թե նրա կարծիքով ինչ տաղանդ պիտի ունենա քաղաքագետը:

Ես փուշ եմ սիրում, տեսե՞լ եք` գլորվում է ու գնում, չի թառամում, չի խամրում, վարդն ամեն տեղ տանում են` հարսանիքի, թաղման, կնունքի, ծնունդի, կաշառքի... փուշը չեն տանում: Վարդը գնում է, նստում սեղանի գլուխ, փշին` դռան շեմին մոտիկ չեն թողնում: Բայց դե մի անգամ տեսա, թե վարդն ինչպես ընկավ ավտոմեքենայի տակ ու մեռավ (վարդավարի, հպարտ մեռավ), իսկ փուշը գլորվեց անցավ... Ես նույն չափով նաև անցնող փշին եմ սիրում... Փշից էլ գեղեցիկ բան: 

*

Երբեք, երբեք, երբեք, երբեք չհանձնվեք…

Ուինստոն Չերչիլ

Հյուրանոցում միայն երկու ամերիկացի կային: Սենյակ բարձրանալիս կամ իջնելիս նրանք չէին ճանաչում աստիճաններին իրենց հանդիպող ոչ մի կենվորի: Ամերիկացիների սենյակը երկրորդ հարկում էր, որի պատուհանները դիմահայաց էին ծովին: Պատուհաններից երևում էին նաև զբոսայգին և պատերազմի զոհերի հուշարձանը: Զբոսայգում բարձր արմավենիներ ու կանաչ նստարաններ կային: Արևոտ եղանակին այնտեղ միշտ ինչ-որ նկարիչ էր լինում՝ իր նկարակալով: Նկարիչներին դուր էին գալիս սաղարթախիտ արմավենիները, ծովին ու այգիներին դիմահայաց հյուրանոցների փայլուն գույները: Իտալացիները, երկար ճանապարհ կտրելով, գալիս էին պատերազմի զոհերի հուշարձան

Մի ժամանակ Ճապոնիայի հեռավոր լեռնային գյուղերից մեկում ապրում էին բարի ծերունին ու իր կինը: Մի անգամ, երբ ծերունին աշխատում էր բրնձի արտում, նրա մոտ վազեց մի սպիտակ շնիկ: Շնիկը կաղկանձում և վնգստում էր, նրան տանից վռնդել էր ագահ հարևանը: «Ախ դու խեղճ շնիկ»,-ասաց բարի ծերունին: Նա վերցրեց շնիկին և նրան անվանեց Սիրո1:

Տղամարդը հազվադեպ է հասկանում, թե որքան մեծ բան է իր համար մտերիմ կինը․ 
համենայն դեպս, նա կնոջը ինչպես հարկն է չի գնահատում, մինչև որ չի զրկվում
 ընտանիքից։ Նա չի նկատում այն նուրբ, անտեսանելի ջերմությունը, որ
 կնոջ ներկայությամբ ստեղծվում է տանը․ բայց հենց որ այն անհետանում է, 
նրա կյանքում դատարկություն է առաջանում, և նա անորոշ թախծում է ինչ-որ բանի համար` ինքն էլ չիմանալով, թե ինչի պակաս է զգում։

Մի խումբ ընկեր երեխաներ էինք։ Գյուղացի երեխաներ։

Ոչ ուսումնարան կար, ոչ դաս, ոչ դաստիարակություն․ ազատ էինք միանգամայն ու խաղում էինք, ի՜նչքան էինք խաղում։ Ու ո՜նց էինք իրար սիրում, ո՜նց էինք իրար սովորել։ Սոված ժամանակներս էլ՝ վազում էինք հացի տաշտիցը մի կտոր հաց առնում, պանրի կարասիցը մի կտոր պանիր ու էլ ետ շտապում իրար մոտ։ Իրիկուններն էլ հավաքվում էինք, ծիծաղ բաներ ասում կամ հեքիաթ պատմում։

Մի ընկեր ունեինք, անունը Նեսո։ Է՜նքան հեքիաթ գիտեր, է՜նքան հեքիաթ գիտեր, ոչ ծեր ուներ, ոչ տուտը։

Բանաստեղծ, դրամատուրգ, թարգմանիչ, Նոբելյան մրցանակի դափնեկիր, ազգությամբ հրեա Իոսիֆ Բրոդսկին իր ստեղծագործությամբ ռուս գրականությունը հարստացրել է նոր լեզվամտածողությամբ:
 
Իոսիֆ Բրոդսկին մանկությությունն անցկացրել է պաշարված Լենինգրադում: Ցուրտ ու սոված տարիների տպավորությունները նրա ստեղծագործությունների հիմնական թեմաներից են: Ընտանիքին օգնելու համար 16 տարեկանից աշխատել է.