Մայրական սերը խաղաղությունն է. այն չես կարող ձեռք բերել կամ արժանանալ դրան:

Էրիխ Ֆրոմը Ֆրեյդի աշակերտն էր, նեոֆրեյդիստ, նրա տեսությունը անվանվում է հումանիստական հոգեվերլուծություն: Ֆրոմը նշանակություն է տալիս հասարակությանը, սոցիումին, կոնկրետ արևմտյան քաղաքակրթության վրա: 

«Մարդու կարևորագույն խնդիրն է կյանքում ծնունդ տալ ինքն իրեն, դառնալ այն, ինչն ինքը ԿԱ պոտենցյալում: Իր ջանքերի կարևորագույն արդյունքը սեփական անհատականությունն է»:

Էրիխ Ֆրոմը ծնվել է բարեպաշտ հրեական ընտանիքում 1900թ-ին մարտի 23-ին, Ֆրանկֆուրտում` Մայնի վրա: 

Ե.:Լույս,1986,224 էջ

Երեխաների համար մեծ սիրով գրված իտալացի գրող Էդմոնդո Դե Ամիչիսի (17461908) ՙՍիրտը՚ գիրքը դասվում է մանկական համաշխարհային գրականության հայտնի ստեղծագործությունների շարքը: Երեխաների և մեծերի կենդանի օրինակների վրա հեղինակն առանց կարգադրությունների սովորեցնում է լինել ազնիվ, կարեկցող, սիրել հայրենիքը: Գրքի պարզ լեզուն շատ մատչելի է դարձնում հեղինակի մտքերն ու դատողությունները, ով ձգտում է  երեխաներին տալ իր մեծ և սիրող սիրտը:

«Սիրտը»

 գիրքը թարգմանված է 25 լեզուներով և հաճույքով ընթերցվում է և՛ երեխաների, և՛ մեծահասակների կողմից:

Ուզում եմ խոսել տպագրի եւ մեդիագրի հանրակրթական` պետական թե մասնավոր, դպրոցների մասին:

Ի՞նչ են գրում, կարդում տպագրի դպրոցի սովորողը, ուսուցիչը: Սովորողի կարդացածը հիմնական, միջնակարգ կրթության առարկայական ծրագրերով որոշված պարտադիր ընթերցանության նյութն է, որն արտացոլված է տվյալ առարկայի դասագրքում։ Դասագիրքը, որից այսօր միայն ծույլը չի դժգոհում, պետական, թե դրա այլընտրանքի ձեւով, ներկայանում է որպես մեկ առարկա - մեկ գիրք։ Լավն է համարվում տպագրի այն դպրոցը, որն ապա

III
Հայրը
Վերդիի որդին և Ղազարոսի հայրը Ստեփանն էր` «Արություն և Մանվելի» Ավետիքը:

Ժառանգել էր հոր հատկությունները. անձնական ուժ, լեռնցու խիզախություն, արկածախնդիր բնավորություն, շիտակություն, համառ տոկունություն:

Ամեն ինչ կա, որ Ստեփանը լինի մի երկրորդ Վերդի: Պակասում է միայն մի մեծ բան` Վերդիի ժամանակը: Նա փոխվել է, նա այլևս կյանքի ու մահվան հարց չի դարձնում քաջությունը, արկածախնդրությունը:

Փոխվել է ժամանակը, բայց Ստեփանը չի ուզում ճանաչել այդ իրողությունը: Նա իր հոր որդին է և պետք է իր հոր ճանապարհով գնա:

Կամ աշխարհքաղաքականության, բոյսկաուտական պետականաշինարարության եւ այլի առնչությամբ

Այսպես չեն ապրում: Այսպես մեռնում են մի դանդաղությամբ...

ՆԵՐԻՐ ՊԱՐՈՒՅՐ

Ինքնաոչնչացման արվեստում հավասարը չունենք: Հին ենք, չափազանց հին՝ հնագույն, մաշված: Զարմանալին ֆրանսիացու հերթական սեւսեւեթանքը չէ՝ տեսել ենք բազմիցս: «Չքնաղ երկիր իմ Կիլիկիո»-ն նրանց խղճի վրա է՝ հինգհարյուրամյա հետեւողականությամբ՝ եւ իհարկե մեր տգիտությամբ: Զարմանալին՝ հրճվանքն է...

Եղել է, չի եղել՝ մի թագավոր։ Մեկ օր այս թագավորի որսորդներից մեկը գալիս է նրա մոտ և ասում.

Մարդ ու կնիկ մի տղա ու մի աղջիկ են ունենում․ տղան հասած է լինում արդեն, իսկ աղջիկը դեռ բարուրումն է լինում։ Այս աղջիկը դեռ հազիվ հինգ ամսական եղած՝ սրանց տանը տարօրինակ բաներ են պատահում։

19-րդ դարի սկզբից Թիֆլիսում սկսվեց գրական-կուլտուրական մի շարժում, որը գնալով լայն ծավալ ստացավ, գրավելով արևելահայերի բոլոր կենսունակ ուժերը, որոնք և սերնդից սերունդ այդ կենտրոնում դարբնում էին հայ գրականությունն ու կուլտուրան` իր տարբեր երանգավորումներով:

Մի գեղեցիկ, գարնանային առավոտ էր։

Արևը նոր էր դուրս եկել ու իր բարի լույսը տվել Մասիս սարին։

Իմ փոքրիկ, շատ փոքրիկ ճուտիկ, որ բացի մայրիկից ու հայրիկից դեռ ոչինչ չունես` նույնիսկ անուն և այլ բառեր աշխարհի ու ինքդ քո մասին, քեզ ուզում եմ պատմել կյանքիդ առաջին հեքիաթներից մեկը, որ կանաչ ոգիների մասին է:

 

Էլել է, չի էլել մի հարուստ սովդաքար։ Այս սովդաքարը իր քարվանով իջնում է մեկ գիշեր մի գյուղի մոտ։ Կեսգիշերին վեր է կենում, որ պտտի քարվանի չորս կողմով և պատվեր տա պահապաններին, որ արթուն մնան, մեկ էլ տեսնում է՝ երկու մարդ դուրս եկան գյուղից, նրանց առաջը եկ

Մի թագավոր է էլել։ Այս թագավորը մի որդի է ունեցել մինուճար։ Տղան որ հասել է, հայրն ասել է.

― Որդի՛, ժամանակ է քեզ ամուսնանալու․ ո՞ւմ ես աչքադրել, ասա՛, գնանք նրան ուզենք, կամ թե չէ մեզ կամք տուր, մենք ինքներս կընտրենք քեզ հարմար մի աղջիկ։

Հրաչ Հակոբյանը և Կիմ Բալայանը, «Տիգրան Հայրապետյան» օրերի շրջանակներում, աշխատեցին Օբամայի երդման արարողության տեքստի վրա: Կիմը թարգմանեց այն, իսկ Հրաչը վերլուծեց` զուգահեռներ անցկացնելով հայկական իրականության հետ: Կարծում եմ, դիտարկումները բավականին արդյունավետ են: Ստորև ներկայացնում եմ Հրաչ Հակոբյանի վերլուծականը:

Ավետիք Իսահակյան, Բանասիրական գիտությունների դոկտոր, ՀՀ ԳԱԱ Մ.Աբեղյանի անվան գրականության ինստիտուտի տնօրեն

Մեզ հայտնի է երիտասարդ գրողներին ուղղված Չարենից հետևյալ արտահայտությունը. «Ես հերքեցի Տերյանին և ստեղծեցի իմ գրականությունը, բա ինչու դուք ինձ չեք հերքում, եթե ուզում եք ձեր գրականությունը ստեղծել…»: Ահա այդպիսի «փաստացի» հերքման մի զվարճալի դրվագ է պատմում Հ.Մկրտչյանը: Ու նրանց «կայացումը» ձախողում է Պողոս Մակինցյանը, ով Տերյանի մտերիմն էր ու լուրջ ներդրում ուներ տերյանագիտության մեջ:

Փորձագետներից շատերը համոզված են, որ Չարենցի դեմ ծավալված պայքարի գլխավոր դերակատարը բանաստեղծ Գևորգ Աբովն է եղել: Նա Չարենցի մասին ասում էր.

                                   Ի՞նչ է նշանակում պատկանել քաղաքակրթութեանը։

             Դա նախ եւ առաջ սեփական միտք ստեղծելու ընդունակութիւնն է: