Հաջորդ օրը ես տեսա Միրիամին: Նա այնպիսի տեսք ուներ, կարծես մտովի տեղափոխվել էր ուրիշ աշխարհ: Նա նույնիսկ չէր նկատի ինձ, եթե ես չփակեի նրա ճանապարհը: Նա արտասանեց ողջույնի սովորական խոսքերը, բայց հայացքով դեռ փնտրում էր այն տեսլիքը, որ քիչ առաջ այնպես հիացրել էր նրան:
-Ես տեսել եմ Նրան, Լոդբրոգ, - շշնջաց նա: - Ես տեսել եմ Նրան:
-Եվ ո՞վ է այդ «նա»-ն, - հարցրեցի ես: - Գուցե նա դագաղից դուրս եկած մի մեռել է, որ քո աչքերում այս տարօրինակ կրակն է վառել:

Կեսգիշերին անհանգստացած Թադևոսը մոտեցավ Հուդայի անկողնուն և հարցրեց.
-Դու լա՞ց ես լինում, Հուդա:
-Ոչ: Հանգիստ թող ինձ, Թադևոս:
-Հապա ինչո՞ւ ես հառաչում և կրճտացնում ատամերդ: Դու հիվա՞նդ ես:
Հուդան լռեց, հետո հանկարծ նրա շուրթերից մեկը մյուսի հետևից ցած ընկան ծանր բառերը՝ թախիծով և կատաղությամբ լի:
-Ինչո՞ւ Նա չի սիրում ինձ: Ինչո՞ւ է Նա նրանց սիրում: Մի՞թե ես նրանցից գեղեցիկ, ուժեղ և լավը չեմ: Մի՞թե ես չեմ փրկել Նրա կյանքը, մինչդեռ նրանք փախան՝ կռանալով, ինչպես վախկոտ շներ:

Լայն տարածում ունի այն կարծիքը, որ ուրիշ մարդկանց սիրելն առաքինի է, իսկ ինքն իրեն սիրելը՝ արատ։ Համարվում է, որ այն չափով, որքանով ես սիրում եմ ինձ, ես չեմ սիրում ուրիշներին, որ իր հանդեպ սերը հոմանիշ է եսամոլությանը։ Նույնիսկ ռուս-հայերեն բառարանում «себялюб» կամ «себялюбец» և «эгоист» կամ «эгоизм» բառերի թարգմանությունները գրեթե նույնն են.

1.Մարդկային տեսակի ընդհանուր  բնութագիրը

Սիրո բնույթի հետազոտություն

Բովանդակություն

Նախաբան

«Լինել և ունենալ» հասկացությունների ընդհանուր բնութագիրը
«Լինել և ունենալ» սկզբունքների կապը զգացմունքների տեսության հետ
Սիրո օբյեկտները

Մայրական սերը խաղաղությունն է. այն չես կարող ձեռք բերել կամ արժանանալ դրան:

Էրիխ Ֆրոմը Ֆրեյդի աշակերտն էր, նեոֆրեյդիստ, նրա տեսությունը անվանվում է հումանիստական հոգեվերլուծություն: Ֆրոմը նշանակություն է տալիս հասարակությանը, սոցիումին, կոնկրետ արևմտյան քաղաքակրթության վրա: 

«Մարդու կարևորագույն խնդիրն է կյանքում ծնունդ տալ ինքն իրեն, դառնալ այն, ինչն ինքը ԿԱ պոտենցյալում: Իր ջանքերի կարևորագույն արդյունքը սեփական անհատականությունն է»:

Էրիխ Ֆրոմը ծնվել է բարեպաշտ հրեական ընտանիքում 1900թ-ին մարտի 23-ին, Ֆրանկֆուրտում` Մայնի վրա: 

Ե.:Լույս,1986,224 էջ

Երեխաների համար մեծ սիրով գրված իտալացի գրող Էդմոնդո Դե Ամիչիսի (17461908) ՙՍիրտը՚ գիրքը դասվում է մանկական համաշխարհային գրականության հայտնի ստեղծագործությունների շարքը: Երեխաների և մեծերի կենդանի օրինակների վրա հեղինակն առանց կարգադրությունների սովորեցնում է լինել ազնիվ, կարեկցող, սիրել հայրենիքը: Գրքի պարզ լեզուն շատ մատչելի է դարձնում հեղինակի մտքերն ու դատողությունները, ով ձգտում է  երեխաներին տալ իր մեծ և սիրող սիրտը:

«Սիրտը»

 գիրքը թարգմանված է 25 լեզուներով և հաճույքով ընթերցվում է և՛ երեխաների, և՛ մեծահասակների կողմից:

Ուզում եմ խոսել տպագրի եւ մեդիագրի հանրակրթական` պետական թե մասնավոր, դպրոցների մասին:

Ի՞նչ են գրում, կարդում տպագրի դպրոցի սովորողը, ուսուցիչը: Սովորողի կարդացածը հիմնական, միջնակարգ կրթության առարկայական ծրագրերով որոշված պարտադիր ընթերցանության նյութն է, որն արտացոլված է տվյալ առարկայի դասագրքում։ Դասագիրքը, որից այսօր միայն ծույլը չի դժգոհում, պետական, թե դրա այլընտրանքի ձեւով, ներկայանում է որպես մեկ առարկա - մեկ գիրք։ Լավն է համարվում տպագրի այն դպրոցը, որն ապա

III
Հայրը
Վերդիի որդին և Ղազարոսի հայրը Ստեփանն էր` «Արություն և Մանվելի» Ավետիքը:

Ժառանգել էր հոր հատկությունները. անձնական ուժ, լեռնցու խիզախություն, արկածախնդիր բնավորություն, շիտակություն, համառ տոկունություն:

Ամեն ինչ կա, որ Ստեփանը լինի մի երկրորդ Վերդի: Պակասում է միայն մի մեծ բան` Վերդիի ժամանակը: Նա փոխվել է, նա այլևս կյանքի ու մահվան հարց չի դարձնում քաջությունը, արկածախնդրությունը:

Փոխվել է ժամանակը, բայց Ստեփանը չի ուզում ճանաչել այդ իրողությունը: Նա իր հոր որդին է և պետք է իր հոր ճանապարհով գնա:

Կամ աշխարհքաղաքականության, բոյսկաուտական պետականաշինարարության եւ այլի առնչությամբ

Այսպես չեն ապրում: Այսպես մեռնում են մի դանդաղությամբ...

ՆԵՐԻՐ ՊԱՐՈՒՅՐ

Ինքնաոչնչացման արվեստում հավասարը չունենք: Հին ենք, չափազանց հին՝ հնագույն, մաշված: Զարմանալին ֆրանսիացու հերթական սեւսեւեթանքը չէ՝ տեսել ենք բազմիցս: «Չքնաղ երկիր իմ Կիլիկիո»-ն նրանց խղճի վրա է՝ հինգհարյուրամյա հետեւողականությամբ՝ եւ իհարկե մեր տգիտությամբ: Զարմանալին՝ հրճվանքն է...

Եղել է, չի եղել՝ մի թագավոր։ Մեկ օր այս թագավորի որսորդներից մեկը գալիս է նրա մոտ և ասում.

Մարդ ու կնիկ մի տղա ու մի աղջիկ են ունենում․ տղան հասած է լինում արդեն, իսկ աղջիկը դեռ բարուրումն է լինում։ Այս աղջիկը դեռ հազիվ հինգ ամսական եղած՝ սրանց տանը տարօրինակ բաներ են պատահում։

19-րդ դարի սկզբից Թիֆլիսում սկսվեց գրական-կուլտուրական մի շարժում, որը գնալով լայն ծավալ ստացավ, գրավելով արևելահայերի բոլոր կենսունակ ուժերը, որոնք և սերնդից սերունդ այդ կենտրոնում դարբնում էին հայ գրականությունն ու կուլտուրան` իր տարբեր երանգավորումներով:

Մի գեղեցիկ, գարնանային առավոտ էր։

Արևը նոր էր դուրս եկել ու իր բարի լույսը տվել Մասիս սարին։

Իմ փոքրիկ, շատ փոքրիկ ճուտիկ, որ բացի մայրիկից ու հայրիկից դեռ ոչինչ չունես` նույնիսկ անուն և այլ բառեր աշխարհի ու ինքդ քո մասին, քեզ ուզում եմ պատմել կյանքիդ առաջին հեքիաթներից մեկը, որ կանաչ ոգիների մասին է:

 

Էլել է, չի էլել մի հարուստ սովդաքար։ Այս սովդաքարը իր քարվանով իջնում է մեկ գիշեր մի գյուղի մոտ։ Կեսգիշերին վեր է կենում, որ պտտի քարվանի չորս կողմով և պատվեր տա պահապաններին, որ արթուն մնան, մեկ էլ տեսնում է՝ երկու մարդ դուրս եկան գյուղից, նրանց առաջը եկ